1

در زیارت عاشورا می‌خوانیم:«انّی اتقرّب الی الله و الی رسوله و الی امیرالمومنین…»؛ می‌دانیم تقرّب به پیشگاه ائمه(ع)، همان تقرّب به خدا است؛ چون در طول تقرّب به خداوند است. اما متوجه نمی‌شوم چه لزومی دارد مستقل از تقرب به خداوند، تقرب به رسول(ص) و… ذکر شده است؛ آیا حکمت خاصی دارد؟ چون شیوه طرح آن، طوری است که احساس می‌شود تقرب به رسول و ائمه در عرض تقرب به خدا است؟

این پرسش را به حالت منتشر شده تغییر داد.