مرکز تخصصی وقف، نذر و زیارت
مرکز تخصصی وقف، نذر و زیارت
دانشگاه علوم اسلامی رضوی

فخرالحاجیه

زنده یاد «سكینه تركمان سهرابی» ملقب به «فخرالحاجیه» را می توان فخر زنان ایران نامید؛ زنی كه بیش از یك قرن پیش بنیان خیر و نیكی را بنا نهاد و نه تنها مایه مباهات و فخر زمانه خویش، بلكه مایه افتخار و آبروی زنان این مرز و بوم شد.

زنده یاد «فخرالحاجیه» در سال ۱۲۴۹ خورشیدی در كهن دِه آورزمان ملایر دیده به جهان هستی گشود و اصالت خانوادگی، از وی انسانی آگاه نسبت به مسایل اجتماعی ساخت كه برای نخستین بار بنای وقف و نیكوكاری توسط شیرزنان ایران زمین را در شهر و زادگاهش ملایر پایه ریزی كرد.
بانو «فخرالحاجیه» در خانواده بزرگ تركمان سهرابی موقعیت خاصی یافت و به واسطه اداره كردن املاك و مستغلاتی كه از پدرش به ارث برده بود و همچنین اصالت خانوادگی و حشر و نشر فراوان در جامعه با اقشار مختلف مردم، به جایگاه بالا و انسانی دانا و آگاه تبدیل شد و وقف این اثر همیشه جاویدان را در ملایر ساری و جاری كرد.

فخرالحاجیه در طول زندگی مشترك با همسرش مرحوم «حسین تركمان سهرابی» هیچگاه صاحب فرزندی نشد و زمانی كه به او پیشنهاد ساخت مواردی همچون مسجد، حسینیه و تكیه را می دهند و از ثواب و پاداش بهشت اش می گویند، وی در جواب می گوید: آرزویم داشتن دختر و پسری بود كه از آن محروم شدم و به خاطر ادامه نسل و به جای فرزند، بیمارستانی می سازم به جای پسرم و مدرسه ای به جای دخترم …
حاصل تصمیم «فخرالحاجیه» و از سرآمد موقوفات وی، احداث بیمارستان فخریه و مدرسه فخریه است كه به جرات می توان گفت هیچ شهروند ملایری را نمی توان یافت كه از مزایای این ۲ اثر بزرگ و ماندگار واقف و خیر بزرگ ملایری بهره نبرده باشد.

زنده یاد «بانو فخرالحاجیه» در نهایت در سن ۷۲ سالگی در ۲۹ شهریور ۱۳۲۳ خورشیدی رخت از جهان بربست و شعر زیر بر مزار وی نقش بسته است:
ز شهریور گذشت بیست و نه روز، كزین دار المحن برچیده مسند

 


دیدگاه کاربران

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *